McCoy Tyner to prawdziwy geniusz jazzu. Członek legendarnego kwartetu Johna Coltrane’a. Genialny pianista, kompozytor, aranżer i lider wielu formacji.

McCoy Tyner

McCoy Tyner na prawdziwy geniusz jazzu. Ten niegdysiejszy członek kwartetu Johna Coltrane’a (wspólnie nagrali m.in. Legendarny album “A Love Supreme”) zapisał się w jazzowej historii jako genialny pianista, lider, kompozytor i aranżer. Stworzył własny, zupełnie nowy styl gry na fortepianie o niezwykle skomplikowanej harmonii.  Jest laureatem wielu prestiżowych nagród (w tym National Endowment for the Arts Jazz Master i Pięciu nagród Grammy), od 2005 roku doktorem honoris causa najsłynniejszej jazzowej uczelni na świecie - Berklee College of Music. Od ponad 50 lat prowadzi aktywna działalność koncertowa i nagraniową. Artyście towarzyszyć będą w Bielsku-Białej zestarzeć współpracujący z nim muzycy: Gerald Cannon (bas), Eric Kamau Gravatt (perkusja) oraz Gary Bartz (saksofon). Zespół przyleci na Zadymkę Specjalnie na jedyny koncert artysty w Polsce.

McCoy Tyner pochodzi z Filadelfii. Naprawdę nazywa się Alfred McCoy Tyner. Już od najmłodszych lat zdradzał muzyką zainteresowanie. Pierwsze lekcje pobierał od swojej matki Beatrice. Mając 13 lat zdecydował się już na dobre, iż pozostanie przy fortepianie, który był mu bliższy niż śpiewanie w chórze Kościelnym. Uczęszczał przez niecałe trzy lata na lekcje do Filadelfia Music Center. W szkole średniej zaczął realizować swój własny plan edukacji jazzowej,  jednocześnie słuchając nagrań Theloniousa Monka i Buda Powella, którego pózniej spotkał na swojej muzycznej drodze.

Przełomem w karierze Tynera spotkanie było z saksofonistą Benny Golsonem, z którym  współpracował jako pierwszy jego pianista. Po tym epizodzie związał się z trębaczem Artem Farmerem grając w jego legendarnym Jazztecie.

Kariera Tynera rozwijała się bardzo szybko. Zaczął grać w Nowym Jorku z kwartetem Johna Coltrane’a, z którym znał się jeszcze z młodzieńczych lat. Wielokrotnie nagrywał i występował z Coltrane’em w różnych składach. Wspólny sześcioletni dorobek obu muzyków obejmuje kilkadziesiąt  nagrań od “My Favorite Things” aż po “Love Supreme”. McCoy Tyner jest jedynym z wielkich pianistów, który nie współpracował z Milesem Davisem.

Pod koniec lat 60-tych, Tyner założył własne trio. Występował z wieloma wykonawcami muzyki jazzowej i popularnej, zaczął również nagrywać pod własnym nazwiskiem. W latach 70-tych, często ruszał w trasy koncertowe, często także nagrywał. Nagrane albumy, spotkały się ze sporym uznaniem ze strony krytyków i publiczności,  zdobywając liczne nagrody muzyczne.

Nagrywał i koncertował również w latach  80-tych, przeważnie tworząc zespoły okazjonalne (np. z Sonnym Rollinsem w zespole Milestone Jazzstars, kwartety i kwintety z Johnem Blakiem i Garym Bartzem).
W 1995 roku Tyner powrócił do wytwórni Impulse, nagrywając znakomity album z udziałem Michaela Beckera, a w 1996 r. płytę z muzyką Burta Bacharacha.  W 1998 ponownie zmienił wytwórnię, wydając interesujący album z muzyką latynoską oraz album z udziałem Stanleya Clarke dla TelArc.

Latem 2005 roku, Tyner połaczył siły z Blue Note Jazz Club w Nowym Jorku i został pierwszym klientem Blue Note Management. Tego lata rozpoczął pracę nad kilkoma wyjątkowymi projektami, w tym nad występami z tancerzem stepującym Savionem Gloverem oraz projektem Impulse!Septet będącym połączeniem tria z kilkoma czołowymi muzykami grającymi na rogu.

Partnerstwo Tynera z Blue Note zaowocowało utworzeniem jego własnej wytwórni - McCoy Tyner Music. Wytwórnia rozpoczęła działalność od wydania we wrześniu 2007 r. albumu “Quartet”, na którym obok pianisty zagrali: Joe Lovano, Christian McBride i Jeff “Tain” Watts. Nagranie, zarejestrowane na żywo w Sylwestra 2006 r., jest perełką przedstawiającą „legendy w akcji”. Recenzent magazynu JazzTimes, Thomas Conrad, napisał: „’Quartet’ odniósł sukces nie tylko dlatego, że każdy z muzyków gra tak dobrze, ale także dlatego, że tak dobrze grają razem (…) Prawie zawsze, nawet najlepiej brzmiące albumy jazzowe zmuszają nas do wyboru: mamy albo przenikające na wskroś doświadczenie muzyki na żywo, albo pełne, bogate brzmienie studyjne. Ta płyta łączy jedno i drugie.

W początkach kariery Tyner pozostawał pod znacznym wpływem Buda Powella, Theloniousa Monka i Arta Tatuma, współpraca z Coltrane’em wypracowaniem zaowocowała własnego stylu. Muzyka, jaką grał i komponował przede wszystkim, dowodzi niezwykle skomplikowanej harmonii. W okresie późniejszym wykorzystywał elementy muzyczne nietypowe dla jazzu, m.in. charakterystyczne dla afrykańskiej i azjatyckiej muzyki etnicznej oraz wywodzące się z tradycji europejskiej muzyki rozrywkowej oraz muzyki klasycznej.

Jesli dziś spojrzymy z perspektywy czasu - McCoy Tyner jest ostatnim muzykiem  ze słynnego kwartetu Coltrane’a.

Tyner byl też ulubionym pianistą nieodżałowanego Zbyszka Seiferta, który gdy nagrywał w Nowym Jorku swoją pierwszą płytę “Man of the Light” ( “Człowiek Światła”) zadedykował ją właśnie Tynerowi.

Wybrana dyskografia:
My Favorite Things (1960; z Johnem Coltrane’em), Open Sesame (1960; z Freddiem Hubbardem) Coltrane’s Sound (1960), Coltrane Plays The Blues (1960), Jazz Coltrane (1960), Ole Coltrane (1961), Live At The Village Vanguard (1961; z Coltrane’em) Impressions (1961; z Coltrane’em) Africa Brass (1961; z Coltrane’em) Other Village Vanguard Tapes (1961; z Coltrane’em) Wizyta w Skandynawii (w 1962 r.; z Coltrane’em) Powstania (1962), Coltrane (1962), European Tour (1962; z Coltrane’em) Bye Bye Blackbird (1962; z Coltrane’em) Bezinteresowności (1963; z Coltrane’em) John Coltrane and Johnny Hartman (1963), Ballads (1963; z Coltrane’em) Live At Birdland (1963; z Coltrane’em) A Love Supreme (1964; z Coltrane’em) In’n Out (1964 z Joem Hendersonem) Night Dreamer (1964; z Waynem Shorterem) Inner Urge (1964; z Hendersonem) Solid (1964; z Grantem Greenem) Meditations (1965; z Coltrane’em) New Thing At Newport (1965; z Coltrane’em) Dear Old Stockholm (1965; z Coltrane’em) Crescent (1965; z Coltrane’em) Transition (1965; z Coltrane’em) Live In Seatle (1965 z Coltrane’em) Niedz Ship (1965; z Coltrane’em) First Meditation (1965; z Coltrane’em) Ascension (1965; z Coltrane’em) Real McCoy (1967), Lush Life (1967; z Lou Donaldsonem) Tender Moments (1967), Time For Tyner (1969), Sahara (1972), Song For My Lady (1972), Echoes Of A Friend (1973), Oświecenia (1973), Song Of The New World (1974),Reflections (1975), Atlantis (1975), Refleksje (1972-75), Trident (1976), Fly With The Wind (1976), Krajowy Punkt Kontaktowy (1977), Supertrios (1977), Greedng (1978), Passion Dance (1980), Co nowego? (1980), Cztery razy cztery (1980), La Leyenda De La Hora (1981),Great Moments 1962-64 (1981), Night Of Ballads and Blues (1982), McCoy Tyner Plays Ellington (1982), Kwintet Reunited (1982), It’s About Time (1985; z Jackiem McLeanem) Double Trios (1986), McCoy Tyner Live’87 (1988), Revelations (1988), Bon Voyage (1988), Uptown / Downtown-Recorded Live At The Blue Note (1988), A Tribute to John Coltrane: Blues For Coltrane (1988), At Sweet Basil (1989), Things Ain’t What They Used To Be (1989), One On One (1990; ze Stéphanem Grappellim) New York Reunion (1991), Remembering John (1991), Blue Bossa (1991), Solar (1992), Warszawa Concert’91 (1991), Monolog (1992), Co nowego? (1993), Turning Point (1993), 44th Street Suite (1994), Moodswings (1994; z Bobbym Hutchersonem) Journey (1994), Manhattan Moods (1994), Preludium i Sonata (1995), Infinity (1995), What The World Needs Now: The Music of Burt Bacharach: Trio With Symphony (1997), McCoy Tyner i łacińskiego All Stars (1999),With Stanley Clarke & Al Foster (2000) 

http://mccoytyner.com

GARY BARTZ

Bartz, syn właściciela klubu jazzowego, zaczął grać na saksofonie altowym w wieku 11 lat. Był członkiem Alabama State Teachers College, występującego w klubie jego ojca, potem studiował w nowojorskim Juilliard School oraz Peabody Conservatory w Baltimore.

Okazjonalnie grywał z Lee Morganem i Grachanem Moncurem III, ale stałą posadę dostał w 1964 r. w zespole Maxa Roacha i Abbey Lincoln. W latach 1965-66 wszedł w skład Jazz Messengers Arta Blakeya, potem wrócił do Maxa Roacha i związał się z Charlesem Tolliverem, Blue Mitchellem i McCoyem Tynerem (w zespole, który słynny pianista nazwał kiedyś najlepiej dobranym i zintegrowanym pod względem muzycznym w całej swojej karierze).

Począwszy od sierpnia 1970 r. Bartz przez osiemnaście miesięcy występował u boku Milesa Davisa (”Live Evil”), a w 1972 r. utworzył grupę Ntu Troop o mocno funkowym obliczu. Swoje zainteresowania funky i fusion pogłębiał do końca dekady. W ostatnich latach wrócił do hard bopu i to właśnie w tym stylu ujawnia najlepiej całą swoją klasę w niezwykle biegłych, zdecydowanych improwizacjach. Altem zainteresował się pod wpływem Charliego Parkera i choć wiele zrobił dla podtrzymania tradycji genialnego alcisty, w jego stylu dają się odczuć wpływy Phila Woodsa i, przede wszystkim, Jackiego McLeana, z którym skądinąd nagrał zachwycającą płytę “Ode To Super”.

Jedna z najciekawszych ostatnich płyt Bartza, “There Goes The Neighborhood”, została nagrana podczas koncertu w słynnym nowojorskim Birdland Club w listopadzie 1990 r. Ukazuje ona lidera jednego z najbardziej fascynujących i żywiołowych współczesnych saksofonistów jazzowych w szczytowej formie. W ciekawie zestawionym repertuarze ze standardów i własnych kompozycji Bartz snuje swoje pełne siły, emocjonalne solówki na tle akompaniamentu rzadkiej klasy sekcji: pianisty Kenny’ego Barrona, kontrabasisty Raya Drummonda i perkusisty Bena Rileya. Słychać wyraźnie, że Bartz uwolnił się już od swoich flirtów z fusion i popem, prezentując żywą wersję mieszaniny neobopu i zmysłowych fraz Johna Coltrana.

Wybrana dyskografia:

Libra (1967), Another Earth (1968), Home! (1969), Harlem Bush Music Taifa (1970), Live Evil (1970; z Milesem Davisem), Harlem Bush Uhuru (1971), Follow The Medicine Man (1972), Ju-Ju Street Songs (1972), I’ve Known Rivers (1973), Ode To Super (1973; z Jackiem McLeanem), Singarella A Ghetto Fairytale (1974), The Shadows Do (1975), Music Is My Sanctuary (1975), Ju-Ju Man (1976), Focal Point (1976; z McCoyem Tynerem), Love Affair (1978), Bartz (1980), Monsoon (1988), Reflections Of Monk (1989), West 42nd Street (1990), My Favourite Roots (1990; z Cosmo Intini), There Goes The Neighborhood (1991), Shadows (1992), Afterglow (1992), Alto Memories (1993; z Sonnym Fortune’em), Episode One Children Of Harlem (1994), The Blues Chronicles: Tales Of Life (1996), Harlem Bush Music (1997), Sphere Showcases (1998; ze Sphere), African Lake (2000; z Jarkiem Śmietaną), There Goes The Neighborhood (2002)

autor i źródło artykułu: Dionizy Piątkowski “Encyklopedia muzyki popularnej JAZZ”, Oficyna Wydawnicza Atena

 http://www.garybartz.com/